แฉ พี่ช่วยน้อง ตอน 2

posted on 27 Apr 2009 19:54 by choo-chu

เห้อ จะว่าไป ก็แอบเหงาเหมือนกันนะ ที่เราสอนอยู๋คนเดียว

ส่วนเพื่อนที่เคยรู้จักกัน อยู่ห้องเดียวกัน ไม่ได้เข้า ก๊วน ด้วย

- -

อืมม  ก็เพราะเพื่อนๆที่สินทๆกันหน่อยในห้อง เขาไม่มีใครลงวิชาเดียวกันกับเรา

อย่างเฟิน ผึ้ง กวาว เขาก็ไป ลง หมวด สังคม

ส่วน เอ๋ ปุม เขาก็อยู๋ด้วยกันของเขา

โตโต้ ก็ไม่ค่อยหนิด กันมาก

 

เคยชวนเพื่อนที่สนิทอยู่เหมือนกัน.. แต่ เขาก็ say no 不 สะงั้น

เพราะพอได้ยินว่า ภาคตัดกรวย กับ ความน่าจะเป็น ชีวะ งี้ เขาก็หนีเลยอ่ะ

 

คือพูดง่ายๆ เพื่อนที่สนิทกัน เขาไม่ชอบแบบเรา  แต่ทำไงได้อ่ะ เราชอบของเราแบบนี้นี่

ขอเดินตามทางของตัวเองดีกว่า ^ ^

มิตรภาพ มีอยู่ทั่วไปทุกหนแห่ง ขึ้นอยู่กับว่า

เราพร้อมจะผูกมิตร กับคนเหล่านั้นไหม

ถ้าผูกมิตรกับใคร เราก็ต้องยื่นไมตรีก่อน ถึงจะได้ไมตรีจากเขา

ก็ดีใจนะที่ได้มาพี่ช่วยน้อง เพราะทำให้เราได้ร่วมงาน จากเพื่อนที่อยู่ รร เดียวกัน

แต่คนละห้อง และไม่เคยได้คุยกันเท่าไหร่

ได้ร่วมงานกับ คนต่าง รร

และได้ มิตรภาพดีๆ เพิ่มมา จากทั้งเพื่อนและน้องๆ

 

คาบแรกที่สอน ม .6 ทวน เรื่องเซลล์ 

: เด็กมีพื้นฐานไม่ค่อยแน่น ถามไรลืม เลยเหมือนนั่งสอนใหม่ซึ่งไปได้ช้ามากกว่าที่คิด เหมือนเรียนใหม่เลยอ่ะ เหมือนสอน ม.4 เลย 

 

ครั้งแรกที่ได้ เข้าสอน ชีวะ ม 4 วิชา ชีววิทยา

: อย่างที่ว่าคือ เข้าสอนช้าไปหน่อย

เด็กห้องนี่น่ารักมาก เข้ามาคาบแรกละประทับใจมาก น้องๆ พยายามจดกัน

จดในสิ่งที่ไม่รู้ ตั้งใจฟังกันดี เด็กๆก็น่ารัก คือความประทับใจครั้งแรกที่ได้สอนกันเลย

 

ตกตอนบ่ายสอน คู่กับ แป๋ง อืมม ก็ดีอ่ะ ได้เรียนรู้วิทยายุธ มาจากครูแป๋งด้วย

เขาเป็นคนสอนดี มี สัมพันกับน้อง ถามน้อง กระตุ้นน้อง ซึ่งตรงนี้เราค่อนข้างขาดไป

ได้สอนเลยทำให้รู้ว่า จะสอนคนเดียวมันก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

เพราะบางทีเนื้อหาเราเดวมันเว่อ จนเลยเถิด ไม่มีเอินเตอเทน ไม่มีการถามตอบกัน

เพราะเราไม่ชอบถาม ไม่กล้ามากกว่าเพราะ เขินน้องๆ 55+  แต่หลังๆมานี่เรากล้ามากขึ้น

เพราะคุ้นเคยกันมากขึ้น หุหุ  อิ  ^ ^

หลังจากนั้นเราก็เลยตัดสินใจว่า อย่าเลย ไม่เอา สอนร่วมกันดีกว่า

สอนหลายคนดีกว่า เพราะเราคงสอนคนไม่ไม่ค่อย เวิก

 

ละจากความคิดนี้ ทำให้เราทำงาน ร่วมกับทีมงานชีวะมากขึ้น

จากที่แทบไม่เคยคุยกันก็คุยกันมากกขึ้น

 

ส่วน คณิตศาสตร์ ที่เราได้สอนนั้นอ่ะ

รู้สึกว่าหมวดนี้จะมีปัญหามากที่สุด เลย มากมายจริงๆ

สรุป มีหัวหน้า ราวกับว่า ไม่มี

การยอมรับความจริงและนำไปปรับปรุงตัว ความรับผิดชอบ ของแต่ละคนไม่เท่ากัน

คนเก่งสุด อาจมีในสิ่งเหล่านี้น้อยก็เป็นได้

แต่...ส่วนความรับผิดชอบของเราเองอาจมีไม่มาก แต่ก็พอมีอยู่ บางทีหลงๆลืมๆ ก็ขอโทษ

ที่เราชอบมากมาย คือลืม สอน... อย่าว่างั้นเลย

ลืมตารางสอบ โอ-เอ เนตยังลืมแล้ว  แบบว่าเอาสังคมใส่กรัเป๋าไปอ่านเพื่อเตรียมสอบตอนบ่าย แต่ความจริงตารางมันสอบ อังกิด   โรค มึนเมา กำเริบ ช่วงนั้น --

 

วันนี้ก็ลิมสอน แต่ดีนะ ที่ต้นเตือน ละดีที่เรากำลังอยู๋หน้าห้องสำนักงาน นั่งเขียนกระจกค่าย

เขียนให้เกือบทุกคนเลยอ่ะ 55+ เม้นทั้งทีมันต้องเอาให้หนำใจ  มันถึงจะแนวพอ 555+

Comment

Comment:

Tweet

เย้ ที่1 ดีๆๆๆๆๆๆๆ เหอๆๆๆๆๆๆ

หนุกๆๆๆๆ อ่ะ

หว่ออ้ายหนี่.หนี่อ้ายหว่อมา?

ขำดี

big smile big smile big smile big smile

#1 By มิ้นท์แว่น2/4 เอ๊ย 4/2 (114.128.44.172) on 2009-04-29 20:50